Мусиқии Эрон

Мусиқии Персиана

arrow arrow
arrow arrow
слайдер

Муқаддима

Эрон кишварест, ки на танҳо бо мавқеи ҷуғрофии худ, балки бо тамаддуни қадимӣ ва фарҳанги қадимаи худ фарқ мекунад.

Мусиқӣ, ҳамчун як зуҳури мероси худ, решаҳои амиқи кишвар дорад ва мавқеъ ва маззаи хосро барои тамоми давраҳои гуногуни таърихи он таъкид мекунад.

Тасвири классикии санъати тасвирии эронӣ ин мусиқии мард ё зан аст, ки ба таври бебаҳо бо либосҳои абрешим ва куртаҳо либос мепӯшанд, дар боғи гулҳо ва ё боғчаҳои зебо щолин, доред асбоби мусиқӣ.

Намояндагиҳои асбобҳои мусиқӣ дар далелҳои бостоншиносии қадим пайдо шудаанд, а Susa, оид ба bronzes аз Lorestan, як Тақ-е Бостан, инчунин дар асарҳои рассомони бузурги давраи Қадар.

Ба мисли шеър, мусиқӣ як фарқияти фарҳанги форсӣ, рамзи тамаддунест, ки дар тӯли садсолаҳо паҳн шудааст ва нуфузаш аз ҳудуди қаламравҳои империяҳои зери он ҳосилшуда берун омадааст. Тавассути таърихи асбобҳои мусиқӣ мумкин аст робитаҳо ва тамосҳоеро барқарор созед, ки тамаддунҳо дар байни онҳо гузоштаанд; қобилияти ҳунармандони, аз лутфиёни устоди бузург назарияҳои мусиқӣ, тафаккури фалсафӣ, усулҳои созандаеро, ки аз соҳаҳои гуногуни ҷуғрофӣ ва фарҳангӣ ба вуҷуд омадаанд, таъсироти тағирдиҳӣ, коркард ва коркардро, ки мубодилаи байни фарҳангҳо, ҳамдигарфаҳмӣ ва таҳаввулоти инфиродӣ гувоҳӣ медиҳанд, дар бар мегирад.

Эрон, ки маҳз дар нуқтаи ҷуғрофии иттифоқ байни Аврупо, Африқо ва Осиё ҷойгир аст, қаламрави фарохе дошт, ки дар он гурӯҳҳои сершумори этникӣ ва ҷамоатҳои сершумор ҷойгир буданд ва дорои ҳувияти фарҳангии хуби худ буданд ва аз фарҳанги дурусти порсӣ фарқ мекарданд, дар асл, курдҳо ҳастанд, Озарбойҷон, яҳудиён, арабҳо, узбекҳо, туркманҳо, балучиён ва дар соҳилҳои халиҷи Форс баъзе гурӯҳҳои африқоӣ.

Ҳузури начандон манфии ҷамоа ба ҳисоб меравад масеҳӣ, яҳудӣ, zeroastriane, Несториан, Манихей ва Буддо, ки дар ин минтақа зиёда аз ҳазор сол реша давондаанд, ки нишондиҳандаи гетерогениро идома медиҳанд.

Таърих ва анъанаҳои мусиқии Эрон

Антонио Ди Томмасо

Мусиқӣ дар форсии қадим

Бозёфтҳои бостоншиносии зиёде мавҷуданд, ки ба мо дар бораи контекстҳо ва асбобҳои амалияи мусиқӣ дар Форси қадим маълумот медиҳанд ва ин шаҳодати шаҳодати адабии моро тавассути навиштаҳои муаллифони юнонӣ ба монанди Геродот, Афина ва Ксенофон ва муаллифони муайян таъмин менамояд. Мусулмонон дар асрҳои миёна, ба монанди шоири форсӣ Фирдавсӣ зиндагӣ мекарданд, ки донишҳои худро оид ба мусиқии қадимаи форсӣ аз манбаъҳои анъанаи даҳонӣ кашидаанд.

Форс, Мусиқӣ ва Тамаддуни Исломӣ

Таърихи мусиқии тамаддуни исломӣ бо мавҷудияти мусиқии суди шаҳр тавсиф ёфт, ки ба назар чунин менамояд, ки дар давраи аз 8 то асри 16 то як андоза ҳамҷинсии якхелаи забон вуҷуд дорад, масалан, ба мо имкон медиҳад, ки дар бораи як мусиқии ягона сухан гӯем классикӣ, аз ҷониби судҳои Аббосиён, Ҷалайриён, Тимуриён, Усмониён ва Сафавиён мунтазам сарпарастӣ карда мешуданд.

Назарияи мусиқӣ

Халифаи Аббосиён ал-Маъмун дар Бағдод дар 832 ла таъсис ёфтааст Байт-ул-хикма; o Хонаи хирадманд, ё лабораторияи тарҷумонҳои араб, ки барои наслҳо бо мутобиқ кардани матнҳои юнонӣ ва арамӣ бо забони арабӣ кор мекарданд, кори кори тарҷумаи донишҳои юнониро, ки дар асрҳои пеш аз Эгира (622) аз ҷониби Сирияҳо ва Несторияҳо гузаронида шуда буданд.

Мусиқии классикии форсӣ Давраи Сафавӣ

Lavvento del regno Safavide segnò un nuovo periodo di splendore per la vita musicale di corte nelle città dell’Iran. Già con Shah Esrnà’il I (1502-1524) la città di Tabriz divenne un ricco centro musicale: questo sovrano tenne in alta considerazione la musica degli Ashiq, ovvero dei bardi azeri, e si dilettava egli stesso nella scrittura di versi sull’amore mistico e sulla sci’a, ва дар навозиши лейтенан бо дастаки дароз SÀZ ё QOPÙZ. Маҳз дар ҳамин замон, амалияи мусиқии форсӣ ба мусиқии ҷавонони судҳои туркӣ-усмонӣ, ки дар асрҳои 16 ва 17 мусиқинавозон ва овозхонони форс буданд, таъсир расонд.

Мусиқии классикии форсӣ Давраи Қаҷр

Con l’invasione afghana e lacaduta dei safavidi nel 1722, la ricca tradizione musicale di Isfahan pare disperdersi, con lo spostamento di molti maestri verso le corti della Turchia, dell’Asia centrale e del Kashmir. Durante i brevi regni delle dinastie Afsharide e Zand (dal 1737 al 1794) la musica classica persiana scompare decisamente dalla scena storica, per riapparire nel XIX secolo alla corte dei Qajar. È in questa fase di transizione fra i regni Safavide e Qajar che avviene una netta separazione fra le tre grandi tradizioni musicali turco-ottomana, irachena e persiana: dal XVIII secolo in poi esse si svilupperanno autonomamente.

Мусиқии классикии форсӣ Радиф

Сарфи назар аз маҷмӯи воҳидҳои мусиқӣ ё Gushe-га (ҷамъ Gushe, che vuol dire “angolo”) dotate ognuna di un titolo, il radif si rivela essere un’entità decisamente più complessa di un semplice repertorio-modello, o di un semplice sistema modale. La sua funzione è non solo quella di permettere la conservazione e l’apprendimento di un Корпус di composizioni e di fornire dei modelli e delle basi comuni per l’esecuzione (la quale è caratterizzata da un alto grado d’estemporaneità);

La performance e l’insegnamento musicale

Иҷрои мусиқии классикии форсӣ, чун анъана, барои утоқҳои хусусӣ маҳфуз аст, ки аз ҷониби шунавандагони маҳдуди шунавандагон ҷой гирифтаанд: дар хонаҳо, боғҳо, як бор дар қасрҳои ҳокимон ва дӯстдорони мусиқӣ. Иҷрокунандагон одатан як овозхоне мебошанд, ки бо як, ду ё се асбоб бо оҳанги ночизе дар якҷоягӣ иҷро мешаванд; шумо дар ошёнаи муҳите, ки бо қолинҳои зебо оро ёфтааст, нишастаед ва тамоси мусиқинавозон ва шунавандагон воқеан гуфтугӯ аст.

Принсип ва ҳисси ороиши оҳангӣ дар мусиқии форсӣ

Come nella maggior parte delle tradizioni musicali appartenenti alle culture dell’Oriente, la musica classica persiana è homophonic. Бо вуҷуди ин, он дараҷаи баланди мураккабиро пешниҳод мекунад, ки он на ба дарозӣ ва гуногунии хатҳои оҳангӣ ва мураккабии сикли ритмикӣ, чун барои дигар анъанаҳои классикии бойи шарқӣ, дода мешавад; principio dell’ornamentazione, il cui senso è racchiuso nella semplicissima massima “tradizionale” riferita da Dariouche Safvate: «non è importante ciò che si suona, ma омад он бозид ».

Анъанаҳои шеър месароянд

La tradizione musicale dell’Iran, nei contesti urbani come in quelli rurali, è legata indissolubilmente alla poesia. Alcune fonti letterarie medievali (Qutb al-Dìn Shirazi; Nezami) ci mostrano l’importanza che la poesia cantata rivestiva già nell’epoca sassanide: 360 erano le “arie” denominate dastan composte da Barbad, una per ogni giorno dell’anno zoroastriano.

Асбобҳои мусиқии форсӣ

Lo strumento musicale è un oggetto che registra fedelmente e riflette l’evoluzione della civiltà di un territorio. Descrivere in poche righe un argomento così vasto e complesso in quanto coinvolge una moltitudine di aspetti, impone di individuare quali sono quelli che permettono di ricostruire le tracce più evidenti in un percorso fatto di tempi e luoghi. Come i segni lasciati dall’esecutore e dal tempo sul corpo di uno strumento permettono di ricostruirne la storia così sul corpo di questo strumento che è il territorio dell’Iran, gli strumenti sono i segni di una civiltà antichissima in grado di espandere nei territori limitrofi i suoi caratteri originali in virtù di una dominazione culturale poetica e raffinata.

A rendere complesso l’argomento è la presenza, nell’attuale Ҷумҳурии Исломӣ dell’Iran, di una grande varietà di etnie e regioni con caratteristiche proprie molto accentuate: il форсӣ Забони расмӣ, ки аз нисфи нисфи он сухан аст аҳолӣ e le altre lingue caratterizzano forti identità culturali come quelle dell’Azerbaijan, Балуҷистон, l’Altopiano Turkmeno (iraniano), il Курдистон (iraniano), le regioni del Golfo Persico, tutte regioni le cui etnie oltrepassano i confini territoriali rendendo più incerta l’appartenenza nazionale. …

бештар хонед

Инчунин нигаред
Видео


Мусиқии анъанавӣ дар Эрон


ШАРТҲОИ ТАВСИЯ .О
саҳм
  • 108
    Саҳмҳои